بعد از یک سال بالاخره امروز برای تسویه حساب رفتم وزارتخونه ، توی این یک سال بارها همکاران سابق دعوتم کرده بودند اما خاطرهء تلخ کار در آنجا مانع از پاسخگویی من به مهربانی های بی کران دوستان می شد...اما چقدر مهربان بودند دوباره مثل روزهای اول... وقتی روبروی آقای ".." نشستم با اون حجب و حیایی که ازش می شناختم هرگز انتظار نداشتم باهام اینقدر صریح صحبت کنه ، اولش گفت : همیشه توی این یک سال که رفتی فکر می کردم حرفی برای گفتن داشتی ، یک اعتراض ..! اما نگفتی ، حالا نمی خواهی حرف بزنی؟ می خوام اون حرف را بدونم.

با لبخند تصنعی نگاهش کردم مثل روز اولی که دیدمش بود همون مرد مهربون که هرگز از نگاهش نمی ترسیدم ، گفتم نه حرفی برای گفتن ندارم. ..رفتم چون آقای ".." گفت برو به نیرو نیاز نداریم..! از نگاهش می فهمیدم که حرفهام را باور نداره ، یعنی می فهمه دارم حرفی پنهان می کنم ، گفت: من دوست ندارم رک باشم ، از اینکه حرفهایی به زبون بیارم که می دونم در شانتون نیست شرمنده ام اما...!

اماهاش بعد از یک سال دیگه برام مهم نبود ، من از اون سد که در برابرم ساخته شده بود گذشته بودم حالا دلیلی نمی دیدم برگردم و به اون سد حتی نگاه کنم ، باز هم گفتم : مهم نیست فراموش کنید ، من هم فراموش کردم ...

.

.

پینوشت : همهء ما آدمها مثل یک جوی آب می مونیم که در مسیر پیوستن به دریایی بی کران در تلاطم هستیم. و در این بین برای رسیدن به دریا مجبوریم همونطور که رقصان رقصان از جنگلهای سبز و زیبا می گذریم از صحراها ، از کوههای سخت ، از فصلهای گرم و خشک کننده ، از فصلهای سرد و منجمد کننده هم بگذریم..گاهی مجبوریم از بستر شنهای ریز بگذریم و گاه صخره های سنگی را بشکافیم ..ما می توانیم همانگونه که باریک ترین جوی آب هم اگر دفن بشه چشمه می شه دوباره می جوشه..